donderdag 24 december 2009
Kopenhagen, de COP15 is eraf..
We hopen dat er snel een andere klimaattop komt, met resultaat!
Tot die tijd moeten we het heft in eigen handen nemen, als onze wereldleiders het niet kunnen, doen we het zelf wel!! Dus LED-lampje uit, wassen op 30 graden en hopen dat de kleine beetjes helpen.. We vonden het leuk om jullie op de hoogte te houden,
Bedankt voor het volgen van onze blog!
zaterdag 19 december 2009
Persconferentie
vrijdag 18 december 2009
Laatse dagen, in Kopenhagen
Het is al weer bijna de laatse dag van ons avontuur hier. Ik ga het missen. Onze kamer, onze crew, het junkfood :D Nee echt. Jammer dat het zo kort duurde (tenminste dat voelde zo)
ik zie jullie!
xxx-jonne
Vandaag de allerallerlaatste dag.. Ik ga het ook missen: stukjes schrijven voor sevendays, eten bij de yamyam to go, chillen in de hotelkamer, en natuurlijk jonne, bob en cas! Het was een mooie week met een iets minder mooi verdrag.. We gaan nu naar Tivoli!
Zie je! Kusje van Mare
donderdag 17 december 2009
Onze Publicaties
-Amstelveens Weekblad
-Jeugdjournaal http://player.omroep.nl/?aflID=10409126
-Vroege Vogels http://player.omroep.nl/?aflID=10430541
-Sevendays(een jongerenkrant)
voor het krantenartikel, koop de krant!
voor het internetdagboek: http://www.sevendays.nl/artikel181915
http://www.sevendays.nl/artikel181934
http://www.sevendays.nl/artikel181941
http://www.sevendays.nl/artikel181951
-De wereld van morgen http://www.youtube.com/watch?v=OPKoeYJ_tDU
woensdag 16 december 2009
Een lang stuk wat de moeite waard is
Insider van de Demonstratie.
Vandaag hangen we rond bij het Bella Center, waar een enorme demonstratie plaats zou vinden.De politie is erg zenuwachtig, iedereen staat te wachten op wat er gaat gebeuren. Het is de stilte voor de storm.opeens beginnen er mensen sneaky naar een zijstraat te lopen. we zetten onze camera's aan en lopen er naartoe. Daar,in de verte zien we ongeveer 2000 demonstranten in een grote groep naar voren schuifelen, begeleid door een konvooi politiebusjes. Ze zingen, schreeuwen en zwaaien met vlaggen en spandoeken. Het duurt niet lang of we zijn verzwolgen door de menigte.
We lopen nu mee in de demonstratie, die zich langzaam verplaatst richting het Bella Centrum, omgeven door een zwerm persfotografen. Als we samen met de protestanten de zwaar beveiligde ingang van het centrum bereiken, wordt er hard gejuicht. Ik begin me af te vragen of ik mezelf niet in veiligheid moet gaan brengen. De geschrokken agenten, die in complete uitrusting bij het hek staan, beginnen zich al duwend een weg te banen in de woest gillende menigte. iedereen begint een andere kant uit te lopen ik wordt van de een naar de ander geduwd en kom tot stilstand tegen een ijzeren vangrails, waar ik op klim om de massa te overzien en foto's te maken van het spektakel.
Luid aangemoedigd proberen een paar demonstranten over het hek naar binnen te klimmen. Maar de Deens schreeuwende politiemannen gaan meteen tot actie over en de pepperspray wordt tevoorschijn gehaald. Ook de politiemannen van de eerste linie, gewapend met gummiknuppels, beginnen in het rond te meppen. Een paar mensen worden afgevoerd naar een campingmatje op de stoep, waar mensen van het rode kruis de gewonden verzorgen. Tussen al deze actie sta ik een beetje paniekerig op en neer te springen; ik kan door de zee van jassen niet zien waar de politie zich bevind, en dat is toch wel verontrustend. Ineens gaat er een schok door de massa, en nog voor ik weet waarom wordt ik hardhandig opzij geduwd door een knuppelende politieman, die daarbij woest met zijn rubberen wapen in mijn buik steekt. Oef!Boven al het geluid uit klinkt een Deense kreet; de brug is te water gelaten. Ik ren met de rest mee en wurm me tussen de struiken door. Tussen het Bella Center en ons ligt een kleine gracht, en na veel geworstel met de struiken duwen de demonstranten onder luid gejuich hun “brug”, gemaakt van opblaasbedden het groene water in. De brug haalt de overkant net niet, maar dat deert niet. Dapper stappen de eerste jongens het opblaasbare gevaarte op, aangemoedigd door hun vrienden. Wat verbaast kijk ik hoe de enthousiaste mensenmassa de jongens naar de overkant duwt, recht in de armen van de daar wachtende politiemacht. het eerste slachtoffer is aangekomen, de jongen probeert de modderige kant op te klimmen, maar wordt gegrepen door vier agenten. Nog een keer kijkt hij heldhaftig om naar zijn bondgenoten, en wordt dan tegen de grond gedrukt. Zijn warme muts rolt in het water.
Ik kijk naar mijn schoenen, die langzaam dieper de modder in zakken. Snel weg hier. Ik draai me om en klim over de vangrails de weg weer op, waar de demonstranten lijnrecht tegenover de politie staat. Nu wordt de menigte aan twee kanten langzaam naar elkaar toe gedreven door rijdende politiebusjes. Een meter van waar ik sta schuift een fiets over de straat, hij komt terecht onder de banden van een van de busjes en een rookpluim ontstaat als de fiets over het asfalt wordt gedrukt. Het heeft wel resultaat. Het busje komt piepend tot stilstand. Weer een meter gered. Dit nobele gebaar van opoffering wordt door anderen herhaald. meer en meer fietsen worden verkreukeld onder de banden van de blauwe auto's. Naast mij kijkt een man verdrietig naar zijn fiets, belt nog een laatste keer met zijn fietsbel en gooit dan zijn dierbare fietsje vastberaden op de weg. Hij kijkt trots opzij. Ik steek mijn duim op, het busje is gestopt. Maar de politie geeft zich niet gewonnen. Uit de verslagen busjes komen woest blaffende honden te voorschijn, die de demonstranten een meter laten terugschrikken. De pas gewonnen meter is weer verspeeld. Even gebeurt er niets. Dan vliegt er vanuit de groep een klein voorwerp richting agenten. Zwieberend land het worstje vlak voor de schoen van een van de agenten. De honden kijken verlangend op. Helaas werkt deze afleiding niet zo goed,ondanks dat worden de agenten begooid met een regen van kleine, flubberende worstjes.
Het vriest,en mijn voeten doen zo’n pijn dat ik er maar mee ophoud voor vandaag. Zoekend naar een uitweg kijk ik om me heen. Helaas voor mij loopt de enige mogelijkheid door een moerasje. Na heerlijk door het zompige moerasje gebaggerd te hebben, loop ik bevroren naar het metrostation.Terwijl ik in de warme metro zit inspecteer ik zuchtend mijn niet meer zo witte joggingbroek,die helemaal is besmeurd met modder. Een half uurtje later sta ik in de wasbak van onze hotelkamer mijn broekspijpen af te spoelen. ~het was me het dagje wel weer.
-jonne